Ik groeide op toen ik zag hoe mijn vader werd beoordeeld op hoe hij zich kleedde. Hij was een van de opmerkelijkste mannen die ik ooit gekend heb - nieuwsgierig, gul, vol waardigheid. Maar de manier waarop mensen soms naar hem keken als hij een kamer binnenliep, voordat hij een woord zei - dat is me bijgebleven.

Ik heb de code zelf nooit gekraakt. Jaren in de mode, en nog steeds elke ochtend dezelfde angst: voor mijn kledingkast staan, het niet weten. Iets uitzoeken. Hopen dat niemand de onzekerheid opmerkte.

Nu heb ik een zoontje van twee. En ik wil iemand zijn waar hij trots op zal zijn - niet alleen om wat ik heb opgebouwd, maar om hoe ik een kamer binnenloop. Niet voor ijdelheid. Voor het soort vertrouwen dat hem zegt: jij hoort hier. Je mag ruimte innemen.

FittingMe bestaat omdat dat gevoel - de stille schaamte van het niet weten hoe je eruit moet zien als jezelf - een echt antwoord verdient.

Geen oordeel. Gewoon een spiegel die helpt.